خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای قاصد تحقیق ز تسلیم مددگیرهر چند رهت تا سر زانوست بلد گیر
۲
فرصت اثر کاغذ آتش زده داردچشمی به خیال آب ده و عمر ابد گیر
۳
پس از توگذشته‌ست غبار رم فرصتزین مدّ امل آب به غربال و سبد گیر
۴
بی مغزی از این بحر فتاده‌ست به ساحلگیرم گهرت آینه پرداخت ز بد گیر
صفحهٔ ۱ از ۳