خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل بیضهٔ طاووس خیال است به برگیریعنی نفسی چند توهم درته پرگیر
۲
این صبح امیدی‌که طرب مایهٔ هستی‌ستبادی به قفس فرض‌کن آهی به جگرگیر
۳
اقبال به آتش همه یاس است ندامتگرتاج به فرق تونهد دست به سرگیر
۴
در محفل هستی منشین محو اقامتخمیازه بهار است نفس، جام سحرگیر
صفحهٔ ۱ از ۳