خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هستی چو صبح قابل ضبط نفس مگیرپرواز پرگشاست، تو چاک قفس مگیر
۲
تسلیم باش، با غم خیر و شرت چکارخود را به کار عشق فضول و هوس مگیر
۳
لذت پرست مایدهٔ فضل بودن استسلوی و من از آیهٔ سیر و عدس مگیر
۴
بی‌انتظار در حق نعمت ستم مکنیعنی تمتع از ثمر زودرس مگیر
صفحهٔ ۱ از ۳