خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درس هستی فکر تکراری ندارد خوانده گیرای فضول مکتب رنگ این ورق‌گردانده‌گیر
۲
آنقدرها نیست بار الفت این کارواندامنت‌گرد نفس دارد چو صبح افشانده‌گیر
۳
جزکف بی‌مغز از این دریا نمی‌آید برونای‌گهر مشتاق، دیگی از هوس جوشانده‌گیر
۴
رنگ پروازت چو شمع آغوش پیداکرده‌ستبا وداع خویش این‌کر و فر از خود رانده‌گیر
صفحهٔ ۱ از ۳