خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آتشی از تو در دهان دارملیک صد مُهر بر زبان دارم
۲
دو جهان را کند یکی لقمهشعله‌هایی که در نهان دارم
۳
گر جهان جملگی فنا گرددبی‌جهان مُلک صد جهان دارم
۴
کاروان‌ها که بار آن شِکرستمن ز مصر عدم روان دارم
صفحهٔ ۱ از ۳