خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمدم باز تا چنان گردمکه چو خورشید جمله جان گردم
۲
سر خُم رَحیق بگشایمسردهٔ بزم سرخوشان گردم
۳
عشرت اکنون عَلَم به صحرا زدمن چو فکرت چرا نهان گردم
۴
باغ خلدست جان من تا منقرةالعین باغبان گردم
صفحهٔ ۱ از ۲