خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خودسری‌گرد دل تنگ نگردد هرگزغنچه تا وانشود رنگ نگردد هرگز
۲
سرمهٔ چشم ادب‌پرور جمعیت ماستساز ما خفت آهنگ نگردد هرگز
۳
بی‌سخن عذر ضعیفی همه جا مقبول استسعی رنج قدم لنگ نگردد هرگز
۴
سایه خفت‌کش اندیشهٔ پامالی نیستخاکساری سبب ننگ نگردد هرگز
صفحهٔ ۱ از ۳