خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا به جان مست عشق آن یارمسردهٔ باده‌های انوارم
۲
هر دمی گر نه جان نو دهدمای دل از جان خویش بیزارم
۳
گرد آن مه چو چرخ می‌گردمپس دگر چیست در زمین کارم
۴
بر سر کارگاه خوبی بودسوزنش کرده‌ست چون تارم
صفحهٔ ۱ از ۲