خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
همتم شد بلند و تدبیرمجز به پیش تو من نمی‌میرم
۲
تو دهانم گرفته‌ای که خموشتو دهان گیر و من جهان گیرم
۳
زان ز عالم ربوده‌ام حلقهکه به دست توست زنجیرم
۴
پیر ما را ز سر جوان کرده‌ستلاجرم هم جوان و هم پیرم
صفحهٔ ۱ از ۳