خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل قیامت می کند از طبع ناشادم مپرسبیستون یک ناله می‌گردد ز فرهادم مپرس
۲
نام هم مفت است، عنقا بشنو و خاموش باشصد عدم از هستی آن سویم ز ایجادم مپرس
۳
محفل‌آرای حضورم خلوت نسیان اوستگو فراموشم نخواهی هیچش از یادم مپرس
۴
پهلوی‌خودمی‌خورم چون شمع‌و ازخود می‌رومرهنورد وادی تسلیمم از زادم مپرس
صفحهٔ ۱ از ۳