خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غفلت آهنگم ز ساز حیرت ایجادم مپرسپنبه تا گوشت نیفشارد ز فریادم مپرس
۲
مدعای عجزم از وضع خموشی روشن استلب‌گشودن می‌دهد چون ناله بر بادم مپرس
۳
جوهر تعمیر پروازست سر تا پای شمعرنگ بر هم چیده‌ام از خشت بنیادم مپرس
۴
حسن پنهان نیست اما عشق راحت دشمن استخانهٔ شیرین‌کجا باشد ز فرهادم مپرس
صفحهٔ ۱ از ۳