خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جز ستم بر دل ناکام نکرده‌ست نفسخون شد آیینه و آرام نکرده‌ست نفس
۲
یک نگین‌وار در این کوه چه سنگ و چه عقیقنتوان یافت که بدنام نکرده‌ست نفس
۳
زندگی سیر بهارست چه پست و چه بلنداین هوا وقف لب بام نکرده‌ست نفس
۴
زین قدر هستی مینا شکن وهم حبابباده‌ای نیست که در جام نکرده‌ست نفس
صفحهٔ ۱ از ۳