خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گره چو غنچه نباید زدن به تار نفسفکندنی است ز سر چون حباب بار نفس
۲
زمانه صد سحر از هر کنار می‌خنددبه ضبط کار تو و وضع استوار نفس
۳
خوش آن زمان که شوی در غبار کسوت عجزچو شعله بر رگ گردن بلند بار نفس
۴
اشاره‌ایست به اهل یقین ز چشم حبابکه دیده وانشود تا بود غبار نفس
صفحهٔ ۱ از ۴