خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو ابر و بحر ز لاف سخا پشیمان باشکرم کن و عرق انفعال احسان باش
۲
بساط این چمن آیینه‌داری ادب استچو شبنم آب شو اما به چشم حیران باش
۳
حضور آبلهٔ پا اگر به دست افتدقدم بر افسر شاهی گذار و سلطان باش
۴
زخون خود چو حنا رنگ تحفه پردازدگل وسیلهٔ پابوس خوش خرامان باش
صفحهٔ ۱ از ۴