خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جوانی سوخت پیری چند بنشاند به مهتابشنبرد این شعله را خوابی که خاکستر زند آبش
۲
هوای کعبهٔ تحقیق داری ساز تسلیمیسجود بسمل اینجا در خم بال است محرابش
۳
به جرأت بر میا، سامان جمعیت غنیمت‌دانبنای اشک غیر از لغزش پا نیست سیلابش
۴
چو آتش، جاه دنیا، بد مژه خواباندنی داردحذر از استر مخمل، لباس ابره سنجابش
صفحهٔ ۱ از ۳