خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به لوح جسم‌که یکسر نفس خطوط حک استشدل انتخاب نمودم به نقطه‌ای‌که شک استش
۲
به آرمیدگی طبع بیدماغ بنازمکه بوی یوسف اگر پیرهن درّد خسک استش
۳
در آن مکان‌که غبارم به یادکوی تو بالدسماک با همه رفعت فروتر از سمک استش
۴
از این بساط گرفتم عیار فطرت یارانسری که شد تهی از مغز گردش فلک استش
صفحهٔ ۱ از ۳