خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خط مشکین شد وبال غنچهٔ جان پرورشگشت در گرد یتیمی خشک آب گوهرش
۲
گر به این شوخی کند عکس تو سیر آینهمی‌تپد برخود به رنگ موج دربا جوهرش
۳
هرکه را از نغمهٔ ساز سلامت آگهی‌ستنیست جز ضبط نفس دربزم دل خنیاگرش
۴
نسخهٔ دل عالمی دارد که گر وا می‌رسیهست صحرای قیامت صفحه‌ای از دفترش
صفحهٔ ۱ از ۳