خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۸۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهار صنع چو دیدیم در سر و کارشبه رنگ رفته نوشتم برات‌گلزارش
۲
به آسمان مژهٔ من فرو نمی‌آیدبلند ساختهٔ حیرتی‌ست دیوارش
۳
رهایی ازکف صیاد عشق ممکن نیستکمند جای نفس می‌کشدگرفتارش
۴
به خاک خفتهٔ دام تواضع خلقمچو سجده‌ای‌که فتد راه در جبین زارش
صفحهٔ ۱ از ۳