خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۸۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه لازم است کشد تیغ چشم خونخوارشبه روی دل که نفس نیز می‌کند کارش
۲
به حیرتم که چه مضمون در آستین داردنگاه عجز سرشکی است مهر طومارش
۳
چمن به فیض بیابان ناامیدی نیستکه از شکستن دل آب می‌خورد خارش
۴
محیط فیض قناعت‌که موجش استغناستچو آب آینه سرچشمه نیست در کارش
صفحهٔ ۱ از ۳