خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۷۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کشت عاشق که دهد داد گیاه خشکشموی چینی‌ست رگ ابر سیاه خشکش
۲
بی‌سخا گردن منعم چه کمال افرازدسر خشکی‌ست که آتش به کلاه خشکش
۳
سر به غفلت مفرازید ز آه مظلومبرق خفته‌ست به فوارهٔ آه خشکش
۴
شاه اگر دامن انعام به خسّت چیندنیست جز مهرهٔ شطرنج سپاه خشکش
صفحهٔ ۱ از ۲