خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما که باده ز دست یار خوریمکی چو اشتر گیاه و خار خوریم
۲
ایمنیم از خمار مرگ ایرامی باقی بی‌خمار خوریم
۳
جام مردان بیار تا کامروزبی‌محابا و مردوار خوریم
۴
به دم ناشمرده زنده شویماندر آن دم که بی‌شمار خوریم
صفحهٔ ۱ از ۲