خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آمدستیم تا چنان گردیمکه چو خورشید جمله جان گردیم
۲
مونس و یار غمگنان باشیمگل و گلزار خاکیان گردیم
۳
چند کس را نییم خاص چو زربر همه همچو بحر و کان گردیم
۴
جان نماییم جسم عالم راقره العین دیدگان گردیم
صفحهٔ ۱ از ۲