خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۸۰۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرغی که پر افشاند به گلزار خیالشپرواز سپردند به مقراض دو بالش
۲
سرگشتگی ذره ز خورشید عیان استای غافل حالم نظری کن به جمالش
۳
در غنچهٔ دل رنگ بهار هوسی هستترسم که شکستن ندهد عرض کمالش
۴
چون لاله به حسنی نرسد آینهٔ دلتا داغ خیالت نشود زینت خالش
صفحهٔ ۱ از ۳