خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۸۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تپد آینه بسکه در آرزویشز جوهر نفس می‌زند مو به مویش
۲
تبسم، تکلم، تغافل، ترحمنمی‌زیبد الا به روی نکویش
۳
به جنت که می‌بندد احرام تسکین؟فشاندند بر زخم ما خاک کویش
۴
نهال خیالم که در چشم بینشبه صد ریشه یک مو نبالد نمویش
صفحهٔ ۱ از ۴