خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۸۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر چو غنچه میسر شود شکستن خویشتوان شنید صدای ز دام جستن خویش
۲
مقیم منزل تحقیق گشتن آسان نیستبده غبار دو عالم به باد جستن خویش
۳
خموش گشتم و سیر بهار دل کردمدر بهشت گشودم چو لب ز بستن خویش
۴
به رنگ شمع در این انجمن جهانی رابه سر دواند هوای ز پا نشستن خویش
صفحهٔ ۱ از ۳