خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چند گهی فاتحه‌خوانت کنماز پس آن شاهِ جهانت کنم
۲
پیر شدی در غم ما، باک نیستپیر بیا تا که جوانت کنم
۳
هیچ غم جان مخور ار جان برفتبگلر لشکرگه جانت کنم
۴
آنچ محال است تصور، دهموجه محالیش بیانت کنم
صفحهٔ ۱ از ۲