خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۱۷۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شد ز غمت خانهٔ سودا دلمدر طلبت رفت به هر جا دلم
۲
در طلب زُهره‌رخ‌ِ ماه‌رومی‌نگرد جانب بالا دلم
۳
فرش غمش گشتم و آخر ز بخترفت بر این سقف مصفا دلم
۴
آه که امروز دلم را چه شد!دوش چه گفته است کسی با دلم؟
صفحهٔ ۱ از ۳