خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۸۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گهر محیط تقدسی مکن آبروی حیا سبکچوحباب حیفت اگرشوی زغرور سربه هوا سبک
۲
نسزد ز مسند سیم و زر به وقار غره نشستنتکه زمانه می‌کشد آخرش چو گلیمت از ته پا سبک
۳
ز ترنم نی و ارغنون به دل گرفته مخوان فسونکه ز سنگ دامن بیستون نکندکسی به صدا سبک
۴
همه‌گر به ناله علم‌کشی وگر اشک‌گردی و نم‌کشیبه ترازویی‌که ستم‌کشی نشود به غیر جزا سبک
صفحهٔ ۱ از ۳