خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۹۰۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو غنچه بسکه تپیدم ز وحشت دل تنگشکست بر رخ من آشیان طایر رنگ
۲
صفای طبع به بخت سیاه باخته‌ایمز سایه آینهٔ ماهتاب ماست به زنگ
۳
صدای پا نفروشد ز خویشتن رفتنشکست رنگ نمی‌خواهد اعتبار ترنگ
۴
ز یاس قامت پیری به آه ساخته‌ایمکشیده‌ایم دلی درکمند گیسوی چنگ
صفحهٔ ۱ از ۳