خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۹۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر آن نازنین رود به تماشای رنگ‌گلچمن از شرم عارضش ندهد گل به چنگ‌گل
۲
به خرامی‌که‌گل‌کند ز نهال جنون‌گلشالم خار می‌کشد قدم عذر لنگ‌گل
۳
می مینای این چمن ز شکست است موجزنپی بوگیر و درشکن به خیال ترنگ‌گل
۴
ز نشاط عرق ثمر به‌گلاب آب ده نظرمگشای بالت آنقدر که کشند غنچه بنگ‌گل
صفحهٔ ۱ از ۳