خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۹۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
وفور مال به تأکید خسّت است دلیلگشاد دست نمی‌خواهد آستین طویل
۲
شرر چه بال تواند گشود در دل سنگچراغ دیدهٔ مور است در سرای بخیل
۳
به قوّت حشم از جادهٔ ادب مگذرصلای کام نهنگست کوچه دادن سیل
۴
ز سرکشان به بزرگی فروتنی مطلبچه ممکنست خمیدن رسد به گردن فیل
صفحهٔ ۱ از ۴