خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۹۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیدست و پا به خاک ادب نقش بسته‌امدر سایهٔ تأمل یادش نشسته‌ام
۲
فریاد ما به‌گو ش ترحم شنیدنی استپربینوا چو نغمهٔ تارگسسته‌ام
۳
ای کاش سعی بیخودیی داد ما دهدبالی‌که داشت رنگ به حیرت شکسته‌ام
۴
گوشی که بر فسانهٔ ما وا رسد کجاستحرمان نصیب نالهٔ دلهای خسته‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲