خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۹۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ازکتاب آرزو بابی دگر نگشوده‌امهمچو آه بیدلان سطری به خون آلوده‌ام
۲
موج را قرب محیط از فهم معنی دور داشتقدردان خود نی‌ام از بسکه با خود بوده‌ام
۳
بی‌دماغی نشئهٔ اظهارم اما بسته‌اندیک جهان تمثال بر آیینهٔ ننموده‌ام
۴
گر چراغ فطرت من پرتو آرایی کندمی‌شود روشن سواد آفتاب از دوده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۳