خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۹۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون تپش در دل نفس دزدیده‌امموجم اما در گهر لغزیده‌ام
۲
مستی‌ام از مشرب میناگری‌ستهر قدر بالیده‌ام کاهیده‌ام
۳
رفتن رنگم به آن کو می‌برداز که راه خانه‌ات پرسیده‌ام
۴
حیرتم آیینهٔ تحقیق نیستاینقدر دانم که چیزی دیده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۳