خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۹۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شور آفاق است جوشی از دل دیوانه‌امچون گهر در موج دریا ربشه دارد دانه‌ام
۲
تا نگه بر خویش جنبد رنگ گردانده‌ست حسننیست بیرون وحشت شمع از پر پروانه‌ام
۳
شوخی نظمم صلای الفت آفاق داشتعالمی شد آشنا از معنی بیگانه‌ام
۴
یک جهان حسرت لب از چاک دلم واکرده استغیر الفت کیست تا فهمد زبان شانه‌ام
صفحهٔ ۱ از ۴