خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۱۹۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فهم حقیقت من و ما را بهانه‌امخوابیده است هر دو جهان در فسانه‌ام
۲
چون بوی غنچه‌ای که فتد در نقاب رنگخون می‌خورد به پردهٔ حسرت ترانه‌ام
۳
پاک است نامهٔ سحر ازگرد انتطارقاصد اگر درنگ کند من روانه‌ام
۴
بر دوش آه محمل دل بسته است شوقچون سبحه می‌دود به سر ریشه دانه‌ام
صفحهٔ ۱ از ۳