خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به تحریک نقابش گر شود مایل سر انگشتمز پیچیدن جهانی رشته می‌بندد بر انگشتم
۲
مپرسید از اثر پیمایی حسن عرقناکشاشارت گرکنم از دور می‌گردد تر انگشتم
۳
هلاکم‌کرد دست نارساکز رشک بیکاریسنان‌ها می‌کشد عمری‌ست بر یکدیگر انگشتم
۴
تحیرنامهٔ مضمون زنهارم که می‌خواندببندد نامه بر، ای‌کاش بر بال و پر انگشتم
صفحهٔ ۱ از ۳