خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به فقر آخر سر و برگ فنای خویشتن گشتمسراب موج نقش بوریای خویشتن گشتم
۲
به تمثال خمی چون ماه نو از من قناعت کنبس است آیینهٔ قد دوتای خویشتن گشتم
۳
به قدر گفت‌وگو هر کس در این جا محملی دارددو روزی من هم آواز درای خویشتن گشتم
۴
سپند مجمر آهم مپرسید از سراغ منپری افشاندم و گرد صدای خویشتن گشتم
صفحهٔ ۱ از ۴