خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کو جهد که چون بوی گل از هوش خود افتمیعنی دو سه گام آنسوی آغوش خود افتم
۲
در سوختنم شمع صفت عرض نیازیستمپسندکه در آتش خاموش خود افتم
۳
در خاک ره افتاده‌ام اما چه خیالستکز یاد شب وعده فراموش خود افتم
۴
بهر دگران چند کنم وعظ طرازیای کاش شوم حرفی و در گوش خود افتم
صفحهٔ ۱ از ۳