خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کی در قفس و دام هوا و هوس افتمآن شعله نی‌ام من که به هر خار و خس افتم
۲
در قطره‌ام انداز محیطست پر افشانحیف است کز افسون گهر در قفس افتم
۳
از بی نفسی کم نشود ربط خروشمدر قافلهٔ حیرت اگر چون جرس افتم
۴
بیقدر نی‌ام گر به چمن سازی تسلیمدر خاک به رنگ ثمر پیش رس افتم
صفحهٔ ۱ از ۳