خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون شمع می‌روم ز خود و شعله قامتمگرد ره خرام که دارم، قیامتم
۲
آن ناله‌ام که گر همه خاکم دهی به بادکهسار می‌خورد قسم استقامتم
۳
تسلیم خوی از غم آفات رستن استافکنده نیستی به جهان سلامتم
۴
مینا طبیعتم حذر از انفعال منهرگاه آب می‌شوم آتش علامتم
صفحهٔ ۱ از ۳