خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۴۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خورشید جمالش تا عرق سازد عیان انجمبه‌گردون می‌شود در دیدهٔ حیرت نهان انجم
۲
سر زلفش ز دستم رفت اشکم ریخت از مژگانکه چون شب بگذرد ریزد ز چشم آسمان انجم
۳
اسیر حلقهٔ بیتابی شوق‌که می‌باشدکه همچون اشک می‌ریزد ز چشم آسمان انجم
۴
مگر با نسبت آن گوهر دندان مقابل شدکه می‌گیرد مدام از کهکشان خس در دهان انجم
صفحهٔ ۱ از ۲