خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مژه خواباندم و دل را به جمعیت علم کردمتماشا پرگرانی داشت بر دوشی‌که خم‌کردم
۲
ز دور ساغر امکان زدم فال فراموشیبر اعداد خیال این حلقه صفری بود کم کردم
۳
به خواب زندگی دیدم سیاهی کم نمی‌گرددز تشویش نفس چون صافی از آیینه رم کردم
۴
دبستان خیالم داشت سرمشق تماشایتنوشتم نسخهٔ رنگی‌که شاخ‌گل قلم‌کردم
صفحهٔ ۱ از ۳