خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۰۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خود را به عیش امکان پر متهم نکردمخلقی به خنده نازند من گریه هم نکردم
۲
سیر خیال هستی رنگ فضولیی داشتاز خجلت جدایی یاد عدم نکردم
۳
کاش انفعال هستی می‌داد شر به آبمدر آتشم ز خاکی کز جهل نم نکردم
۴
همواری آتشم را باغ خلیل می‌کردمحراب کبر گردید دوشی که خم نکردم
صفحهٔ ۱ از ۳