خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۱۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نالهٔ عجز نوای لب خاموش خودمنشئهٔ شوقم و درد می بیجوش خودم
۲
بحر جولانگه بیباکی و من همچو حبابدر شکنج قفس از وضع ادب کوش خودم
۳
گریه توفانکدهٔ عالم آبی دگر استبی‌رخت درخور هر اشک قدح نوش خودم
۴
چشم پوشیده به خود همچو حبابم نظری‌ستمژه گر باز کنم خواب فراموش خودم
صفحهٔ ۱ از ۳