خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۱۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تحیر آینهٔ عالم مثال خودمبهانه گردش رنگست و پایمال خودم
۲
به داغ می‌رسد آهنگ زخم من چو هلالهنوز جادهٔ سر منزل کمال خودم
۳
به هر چه می‌نگرم آرزو تقاضا نیستچو احتیاج سراپا لب سوال خودم
۴
ز چینی آفت بی‌آبی‌ام مشو ای حرصکه من طراوت لب خشکی سفال خودم
صفحهٔ ۱ از ۳