خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۱۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر از سایه یک نقش پا برترمبه اقبال وهم آسمان منظرم
۲
به خاکم مده منصب گرد بادمباد از تعین بگردد سرم
۳
چو عنقا به رنگم خوش‌ست آینهکه خود را به چشم هوس ننگرم
۴
صدا نیست در نبض بیمار منمگرگرد بر خیزد از بسترم
صفحهٔ ۱ از ۳