خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر خموشی زده‌ام فکر خروشی دارمتا توان ناله درودن نفسی می‌کارم
۲
امتحان‌گر سر طومار یقین بگشایدریشه از دانهٔ تسبیح دمد زنارم
۳
مرکز همت من خانهٔ خورشید غناستپستی سایه مگیرد کمر دیوارم
۴
شمع در خلوت خاموشی من صرفه نبردبی نفس کرد زبان را ادب اسرارم
صفحهٔ ۱ از ۳