خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۱۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حباب‌وارکه کرد اینقدرگرفتارمسری ندارم و زحمت پرست دستارم
۲
ز ناله چند خجالت‌کشم؟ قفس تنگ استبه بال بسته چه سازد گشاد منقارم
۳
هزار زخمه چو مژگان اگر خورند بهمنمی‌برد چو نگه بی‌صدایی از تارم
۴
به راه سیل فنا خواب غفلتم برجاستگذشت قافله و کس نکرد بیدارم
صفحهٔ ۱ از ۳