خلوتی با بیدل دهلوی
غزل شمارهٔ ۲۱۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شبی‌که بی‌توجهان را به یاس تنگ برآرمز ناله‌ای که کنم کوه را ز سنگ برآرم
۲
چه دولتی‌ست که در یاد آن بهار تبسمنفس قدح به کف و ناله گل به چنگ برآرم
۳
به نیم گردش چشمی که واکشم به خیالتفرنگ را چو غبار از جهان رنگ برآرم
۴
چه ممکن است‌که تمثال آفتاب نبنددچو سایه آینه‌ای را که من ز زنگ برآرم
صفحهٔ ۱ از ۳